Miron Bialoszewski

Autoportret odczuwany

Patrza na mnie, 

wiec pewnie mam twarz.

Ze wszystkich znajomych twarzy 

najmniej pamietam wlasna.

Nieraz mi rece

zyja zupelnie osobno.

Moze ich wtedy nie doliczyc do siebie?

- - -

Gdzie sa moje granice?

- - - 

Porosniety przeciez jestem 

ruchem albo polzyciem.

Zawsze jednak

pelza we mnie pelne czy tez niepelne,

ale istnienie.

Nosze soba

jakies swoje wlasne

miejsce.

Kiedy je strace,

to znaczy, ze mnie nie ma.

- - - 

Nie ma mnie,

wiec nie watpie.

Miron Bialoszewski

Noce nieoddzielenia

1. 


Noc,

Zapach mostu.

Parkan wpuszcza korzenie.

Woda swieci ziemi.

Kamien sluchajacy.

Spiewa wlos.

2. 


Noc. 


Droga.

Wlasne kolana w domyslach.

Nie ma osobnej zieleni.

Inna epoke reki, 

inny czas kolysania.

Cmy i gwiazdy

patrza na siebie;

to one wskazuja w poprzek

nocne sloje horyznotow

szklanny sloj.

3. 


Noc. 


Teraz juz razem rosniemy, krazymy

kartofle ludzie psy dachy...

Kto idzie? 
Kto oddycha?

Ty nade mna i dalej -

galaz, daj mi lape, 

nie nadeptujmy na siebie,

moja nogo kamienna

koro rybo

mow mow byle co...

czujecie, jak nam serce bije

pod luskami pod muszlami

ach, ten niepokoj

odrzucmy - 

umieramy razem

Miron Bialoszewski

***

Przypuszczalem: 
kiedys ci sie znudze 

ale jeszcze przychodzisz

czekam przychodzisz 

no to jeszcze

czekam

nie przychodzisz

ano to juz

(nie przypuszczalem)