Grafschrift op Dirk Volkertsz. Coornhert

                              Nu rust
                             Diens lust
                             En vreught
                            Was dueght
                             En 't waar
                             Hoe swaar
                             'tOok viel.
                             Noch sticht
                             Zijn dicht-
                              geschryf:
                             Maar 't lyf
                            Hier bleef 't;
                             God heeft
                              De ziel.


Liefde en de Doodt teghen my partyen/
                Dies weens mijn hert/ het kermt/ het claecht
                 Liefde door zijn brand heeft my doen vryen
                   Een schoone en suyverlijcke maecht:
                 Maer de Doodt seer wreet en onversaecht/
                  Heeft haer ghehaelt t' mijnder onvromen/
                  Liefde heeft my mijn verstandt ontjaecht:
                 En de Doodt heeft my mijn Lief ghenomen.
Des nakenden ouderdoms weest ghedachtich// altijt/
             Soo en laet ghy gheen stonde te vergheefs passeren/
                 Terwijl ghy tijt hebt niet stofachtich// en zijt/
               Maer leert en ghebruycktse in u jeuchts floreren
               Want ghelijck des waters vloeden descenderen
                  Alsoo gaen de jaren snellijck voort aen:
            En gelijck ghy gheen wat er moocht doen wederkeeren/
              Soo en cont gheen uur weder die voorby is gegaen:
                  Dus hebt acht op u tijt/ wiltse gade slaen:
              Want seer haestich verloopen u stonden en jaren/
              En volghens nae soo goet niet/ als d'eerste wa


                           Wilt ghy treden
                            Daer u reden/
                           En de waerheyt/
                         Door haer claerheyt
                           De wech wysen:
                           Wilt misprysen
                            t' Allen tijen
                            Het verblyen
                            Boven maten:
                            En wilt laten
                           Het bedroeven:
                          Wilt niet proeven
                          Hoop mispresen/
                         Schuwt het vreesen:
                             In turbacy
                            Zijn sy lacy/
                           En verbolghen
                             In onrust/
                            Die haer lust
                            Altijt volghen.



                   Het vryen en can ick niet volprysen/
                  Al ben ick een heelen dach by mijn Lief/
                  Wy hebben veel verscheyden devysen/
                   De tijt ontloopt ons ghelijck een Dief/
                   Haer byzijn behoet my voor miskief/
                  De dach dunckt my een uur warachtich/
                  Spreekt my yemant aen/ 't is ongherief/
                Ick swijch heel stil of ick spreek mallachtich/
                  Mijn voorgaende reden niet gedachtich/
                 Ick varieer in mijn woorden telcker stont:
                Maer als ick by haer ben/ die seer crachtich/
                  Mijn jonghe hertekens heeft deurwont/
                  Soo vloeyen de woorden uyt mijn mont:
               Wy souden wel 't'samen een gants Jaer//kallen/
                 En cussen/ en laechen/ en jocken goet ront/
              Hondert Jaer soud ick soo wel met haer// mallen:
               En het scheyden sou my dan noch swaer vallen.