TRISTESSA Ah, s'a m'arcord! A nveva cla matenna Ch't' era gnu a saluter primma d'partir. T'era ataca al camen, dentr'in cuzen'na, E t'ho let int la facia al to sofrir. "Mo é vera, puten, ch'at vo ander via?" T'm'é ditt. Mi t'ho rispost con 'na bozia "No, Mama, mettet chieta, adessa no, Se mai, qualch gioren primma a t'al diró." Perdonem: per ne dert un dispiaser A m'é manché l'corag d'esser sincer. Al giorn adré, vers sira, j era in mer E da la neva, sedú zven al timon, A guardeva l'Italia slontaner; A gh'eva il lussi a j occ e un gran magon. E in col tramont, ch'l'era csi gris e trist, J o capí, Mama, ch'an t'aré pu vist.