La vècia afadè

Stè a sénter, tusétt, che mé a v cånt int un fiè 
i spéll e i diavlêri dla vècia afadè, 
ch'l'é qualla ch'castîga tótt quant chi pinén 
ch'fan sänper andèr la mamà int un quatrén, 
ch'n'an vójja ed studièr o ch'i ròbn in cusénna, 
che sîra e maténna n atrôven mâi pès. 
Stè dånca tótt zétt, sintî mò tusétt 
quall ch'pôl capitèr a chi n zêrla pr al drétt. 

Par méttr in castîg ón ch'al fèva fughén 
la vècia al fé sóbbit dvintèr un asnén, 
che såtta ala bròza d un pôver vilàn 
a fôrza d stanghè al lavurèva da can. 
E l'ai méss al còl una gròsa canpèna 
che tótta la stmèna sunèva tant fôrt: 
don-don e don-don, don-don e don-don, 
a st månnd quî ch'i n stûdien i én tótt sumarón! 

Par vaddr ed cavèr al brótt vézzi int un chès 
d un cínno ch'mitêva i didén int al nès, 
la vècia, una nòt, con äl såu zerimòni, 
äl man l'ai unzé con l unguänt dal demòni. 
Siché quand al vôls seguitèr al brótt vézzi, 
fó tant al suplézzi ch'al téns starnudèr: 
te-pcí e te-pcí, te-pcí e te-pcí, 
e al nès dvinté gròs cómm al gróggn di purzî! 

A un èter ch'mitêva sått-såura la cà 
e ch'al dsubidêva ala mâma e al papà, 
la vècia ai fé vgnîr al mustâz da simiòt 
che ed dé l êra naigher e råss ala nòt. 
E l êra acsé brótt che se i can l incuntrèven 
rujèvn e bajèven, tant i êrn arabé: 
bau-bau e bu-bu, bu-bu, burubbú, 
tótt quî ch'dsubidéssen i én brótt ragazû! 

E acsé, a un gagliòt ch'al rubé d int un piât 
däli ôv bèle còti magnandli d arpiât, 
la vècia ai fé nâsr int la panza un galàtt 
che al dé e ala nòt al cantèva in falsàtt: 
chichichirichí, vá pur là t î un bèl lèder, 
chichì, t î zå d scuèder, chichichirichí: 
chi tôl quall ch'n é sô, ai lâsa la cô, 
chichichirichí, tén äl man a cà tô! 

A un gran birichén ch'gêva tanti busî 
ch'purtèven dal dân ai sû pôver fradî, 
la vècia, par dèri un esänpi terébbil, 
l'ai méss däntr in chèsa una fróssta invisébbil. 
E pr ògni busî che al birbån l inventèva, 
la fróssta picèva par drétt e pr arvêrs, 
cic-ciac e cic-ciac, cic-ciac e cic-ciac, 
a dîr däl busî as finéss a tarsâc!