LA PRIMMA VIOLA Un cel polí cme 'n spec. Un sol smagliant. Quasi tuta la neva la sn'é andeda: A l'ombazen soltant s'vedda, ogni tant, Sparpáieda pr'al verd, quelca boleda. Il pianti, il sezi, carghi d'botonsen, It dizen che l'inveren al s'né anduve E che la primavera ormei la ven A der 'na man d'color ai camp e ai pré. Int un arzen, ch'as vedda da ca mia, J o caté propia incó la primma viola Nascosta adré la soca 'd na gazia, Infat incó l'é 'l giorn ad la Seriola.