Mario Mandreoli

 Al sô pseudònim l é Pastràn, scutmâi ed sô pèder che, esànd bruzâi, al purtèva la téppica caparèla. Nèd a Castnès dal 1921, al s rivelé dåpp ala secånnda guèra, lizànd int äl stâl "La tremannda tragêdia" (1944), poêma såura al disâster in duv s êra insfilzè l'Itâglia, prémma trasfurmè int una ditatûra, pó inplichè int una guèra urannda, e pó ocupè dal sô aleè. Pén ed sbózz e dêrma par la poesî, Pastràn al scrîv di vêrs, sêri o umorésstic, con un fånnd ed créttica sozièl e ecològica ch'al le métt al'avanguèrdia. 

Il suo pseudonimo è Pastràn, dal soprannome del padre che, facendo il carrettiere, indossava il tipico pastrano del suo mestiere. Nato a Castenaso nel 1921, si rivelò dopo la seconda guerra mondiale, leggendo nelle stalle "La tremenda tragedia" (1944), poema sul disastro in cui era caduta l'Italia, prima dittatura, poi coinvolta in una guerra terribile e infine occupata dal suo alleato. Dotato di una forte inventiva e capacità poetica, Pastràn scrive versi, seri o umoristici, con un fondo di critica sociale ed ecologica che ne fa un autore d'avanguardia. 



Un cavâl bâi

Ai êra un cavâl bâi tachè a una bròza  
ch'l andèva in zå, vêrs Vdûr, par la Marèna,  
l avêva un stiumån bianc cume la lèna  
ai lè dla båcca e só la schénna tòza.  

Ste bèl cavâl l avêva nómm Pirétto,  
a n sò se d râza âraba o ungaraisa,  
l avêva un'andadûra bèla e dstaisa  
e un zarvèl grand al pèri ed Maométto.  

Al dèva spâzi e strè a chi l incuntrèva  
sänza che inción tgnéss i curdón in man:  
Adío Pirétto! o: V salût Pastràn!  
i gêvn i ragazû o la zänt ch'pasèva.  

Pastràn l êra de drî, a pôca distanza,  
ai pî al purtèva äl schèrp d mâma natûra,  
na cåppa gròsa un dîd par suladûra -  
pió só, dåu man rigånfi e un pôc ed panza.  

Sänza capèl, un gran castrån in tèsta,  
con la camîsa avêrta e mâi la mâja  
äl brèg arvultè só: ala bruzâja  
i êrn i sû pâgn pió bî d indé e da fèsta.  

Ma äcco al cavâl ch'al vôlta zå a man drétta  
pr un cavdagnån pén d sói e pén d carè  
e as vadd sti dåu figûr, tótti dåu inpgnè,  
divîdr insàmm i sfûrz e l cåsst dla vétta.  

L òmn e l cavâl: na còpia generåusa,  
dåu creatûr divêrsi e dal stass rang,  
ón abranchè ala rôda, e cl ètr al stang,  
uné int una fadîga poderåusa.  

I pèren un quèl såul òmn e cavâl.  
Al pan e l faggn i n s cånpren brîsa a étto,  
e l òmn e sô mujêr, e al bån Pirétto,  
i an èter sî o sèt båcc såura äl såu spâl.  

E d dnanz ai ûc' am tåurna spass al quèder  
che inción à dsgnè e sculpé só la matêria:  
Un ânum récc ch'as bât con la misêria,  
äcco cs'a vadd quand a m arcôrd mî pèder.  

Eeh! al månnd l é fât acsé: as canpa e as môr,  
mo quand la fantasî la và luntèna,  
al viâz d un cavâl bâi lóng la Marèna  
an srà bsa poesî... mo al strécca al côr.