Al mî dialàtt  
(Gigén Lîvra - 1986)  

As dîs che al dialàtt l é un dscårrer balzàn
ch'l é fât pr i ignurànt, manbrócc e vilàn.
Äli én bèli bâl, a st'côs an i cradd,
parché mé a sån d quî ch'i én nèd in dialàtt.  

I ûc' ai ò avêrt in ste bèl pajais
dal bän mo da bån. Siché a sån bulgnais.
Mistiè con al lât, la cónna, al subiôl,
ai êra al dialàtt däl prémmi parôl.  

Såul dåpp, da pió grand, a scôla, pian pian,
i mésster, paziént, m insgnénn l itagliàn.
I gêven: - ragâz stè aténti, parché
chi dscårr l itagliàn da tótt l é capé.  

E adèsa ch'a i päns a dégg: mo sicûra!
I dscårrn itagliàn tótt i òmn ed cultûra.
Però i popolàn, i pôver scarpón,
in pôlen savair chi bî parulón.  

L é såul al dialàtt la längua sô d låur
ch'la vén só dal côr, ch'l'é pénna ed culåur,
ch'la sêruv par méll e méll ucasiån,
par rédder, zighèr, par tótti äl pasiån.  

E mé che a sån nèd in prinzéppi däl Lâm
al bän mo da bån al sént come arciâm.
Alåura, parché se a vâg fòra d vî
am srêv da dscurdèr al dscårrer di mî?  

Se fôrsi, par chès, avéss da bravèr
a ón d chi sugèt ch'i t fan incazèr,
an srêv brîsa bån di dire forbito
"fetente, vigliacco, opûr scimunito".  

Sicûr am vgnarêv dal lâber, pât fât,
un èter frasèri dimónndi pió esât:
"spomèti, bagâi, tarièga, malnàtt,
sbagêrla, rufiàn, vá a fèr däl... pulpàtt!".  

Par quasst a sustéggn e a degg, mo da bån,
ch'am sént con argói tótt intîr itagliàn.
Però int l istàss tänp a vói dîr un quèl:
par dîr quall ch'a päns, sía brótt o sía bèl,  

par fèrum capîr da quî come mé,
par scrîver un quèl ch'l um vén só d ed qué,
par psairm arcurdèr dal månnd di puvrétt,
par psair reclamèr s'ai ò di dirétt,  

par fèrum curâg' s'avéss al magån,
par dîr ala còca "a t vói un gran bän",
par stèr con i amîg, pr urdnèr un magnén,
par dîr un bèl sócc'mel, par fèr dal casén,  

par fèr a un prilén la dichiaraziån,
al mêtod pió bèl l é dîrl in ptrugnån.
L é quasst che mé a päns. Scusèm s'a m parmàtt.  

Mo mé a sån ed quî ch'i én nèd in dialàtt.