Un fât stran

Só al davanzèl d na fnèstra d un prémm pian,
i êra una dòna in pî ch'lavèva i vîder. 
La l fèva con manîra e precauziån 
e la cantèva un mutivàtt alîgher. 

Al inpruvîs ai sbléssga un pà par d fòra. 
La zairca d atachèrs... inutilmänt... 
e con un vêrs straziànt ch'fà ciapèr pòra, 
cme un blâc, la piånba in strè in mèz ala zänt. 

Pió d ón, par l'inpresiån, al scâpa vî 
pr an vàdder in che stèt srà cla puvratta. 
Mo qualla, invêzi, svêlta, as lîva in pî 
aviàndes vêrs cà sô un pôc ed zancatta. 

A ste mirâcuel tótt i i córrn avsén, 
dmandandi: - Mo ch'l'as dégga, cs'é suzès?
E lî, surpraisa, fandi un surisén: 
- Csa vlîv ch'a sèva mé, ch'arîv adès...